Paschal Lawton

Mijn geschilderde werk houdt zich grotendeels bezig met menselijke perspectieven op de natuurlijke wereld, die blik doordrenkt met een soort kitsch sentimentaliteit. Als je door de ansichtkaarten in de cadeauwinkel van het Natuurhistorisch Museum bladert, kun je de scherpe mengeling van formaldehyde en vernis in de lucht opvangen en een filosofisch moment ervaren. Er is een discontinuïteit die aan het spectrum van de wereld in deze instelling wordt opgelegd, maar dit is noodzakelijk om het te beschrijven. Het is voor mij een soort magie dat we de wereld niet kunnen zien zonder het te benoemen. Er vindt een fundamenteel verlies plaats wanneer we iets uit zijn plaats in het spectrum van onze ervaring verwijderen. Dit vreemde probleem is de gemeenschappelijke draad van het onderwerp van mijn geschilderde werk, maar het is een model van een probleem dat aangrijpend is voor de kunstenaar die zich in het culturele veld moet positioneren om deel te nemen aan het debat. Ik beschouw dit debat als grotendeels kunstmatig, en de kunstgeschiedenis als een verhaal dat uiteindelijk dient om het enige gebied van de cultuur dat vrij kan zijn van het te commercialiseren.